مؤسس سلسلهء صوفيه نعمت اللهى . نسب خود را بام محمد باقر ع مىرساند . در سال 730 و يا يك سال بعد در حلب متولد شده ولى بيشتر ايام شباب را در عراق بسر آورده است . در بيست و چهارسالگى به زيارت مكه فائز شده و مدت هفت سال در آنجا اقامت نموده و از خواص تلامذهء شيخ عبد اللّه يافعى متوفى 768 كه از مشاهير مورخين و نويسندگان صوفيه است بوده . قسمت آخر عمر خود را در سمرقند و هرات و يزد بسر آورده و عاقبت در ماهان كرمان مقيم شده و بيست و پنج سال آخر عمر خويش را در آنجا اقامت نموده . در 22 رجب 834 يعنى متجاوز از صدسال وفات يافت و در ماهان مدفون گرديد . وى سلطان دراويش است و لقب شاهى هميشه در جلو اسم او ذكر مىشود و خود نيز دوست پادشاهان بوده و مخصوصا مورد لطف شاهرخ قرار گرفته . احمد پادشاه بهمنى پادشاه دكن كه يكى از اعقاب او را دعوت بدار الملك خود نمود همواره از اين رهگذر مباهات مىكرد . دو نبيرهء ديگر او با پدرشان به آن كشور رفتند و بعضى ديگر از اولاد وى كه در ايران ماندند با خانوادهء سلطنتى صفويه مزاوجت و قرابت حاصل نمودند . شهرت او بيشتر از جنبهء تصوف اوست نه از شعر و شاعرى . ( از سعدى تا جامى ، ص 365 و 527 ) . ساير مآخذ : مقالات الحنفاء ، ص 236 . 1 - ارواح ( شعر ) : طهران ، 1312 ش ، سربى ، رقعى ، ناشر ميركمالى خوانسارى ، 24 ص ، بابى سرنامهء شيخ عطار در يك جلد .